[review] Yoku Wakaru Gendai Mahou

posted on 29 Jun 2009 23:52 by bekung in anime

เรื่องวุ่นๆของโคโยมิ นักเรียน ม.ปลายจอมซุ่มซ่าม ที่ต้องมาตกระกำลำบากกับอาเจ๊ มิสะ หนึ่งในจอมเวทย์ที่มีพลังกล้าแข็งที่สุดในโลกยุคปัจจุบันและยังเป็นผู้ฟื้นฟูเทคโนโลยีเวทย์มนตร์จากอดีตขึ้นมาอีกครั้ง! ฟังดูอลังการ แต่เท่าที่ดูตอนแรกเจ๊เอาแต่นั่งๆนอนๆเหมือนคนคุม server ว่างงาน คนที่ดูจะเป็นจอมเวทย์แบบจริงจังเอาการเอางานมากกว่าก็คือ ยูมิโกะ ทายาทจอมเวทย์ยุคเก่าจากยุโรปที่ลากโคโยมิไปฝึกเวทย์แบบดั้งเดิม(?) ส่วนอีกสองคนในบ้านก็คือ คาโฮะ เพื่อนร่วมชั้นของโคโยมิผู้มีบุคลิกเยือกเย็นในทุกสถานการณ์ และ โซจิโร่ น้องชายของเจ๊มิสะ ที่ตอนนี้ยังไม่มีบทอะไรมากนอกจากออกมาโวยวาย

พวกนี้มารวมตัวกันได้ยังไงทำไมโคโยมิเรียกได้แต่กาละมังแล้วยูมิโกะทำไมไม่ใส่กางเกงใน นั้น ตอนนี้ยังไม่ต้องไปสนใจเพราะดูๆไปเดี๋ยวก็จะรู้เอง ~~ละมั้ง~~

ศัพท์แสงเล็กน้อยจากในตอนที่ 0

โคเท็นมาโฮะ (古典魔法 ) : เวทย์มนตร์สมัยเก่า บิดเบือนกฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ของโลกนี้ด้วยการละทิ้งกฎเดิมแล้วสร้างมันขึ้นมาใหม่(ด้วยการดึงมาจากโลกอื่น) โดยใช้คาถาและบทกลอนเป็นสื่อกลางในการเสริมพลังเวทย์ และถ่ายทอดสัญญาณประสาทเฉพาะผ่านทางร่างกายผู้ใช้

เกนไดมาโฮะ (現代魔法) : เวทย์มนตร์สมัยใหม่ เทคโนโลยีที่ อาเนะฮาระ มิสะ สร้างขึ้นจากหลักการของเวทย์มนตร์ยุคเก่า ผนวกเข้ากับความสามารถในการประมวลผลของคอมพิวเตอร์เน็ตเวิร์ค เปลี่ยนจากการใช้เวทย์ผ่านร่างกายมนุษย์มาเป็นผ่านคอมพิวเตอร์แทน

ถ้าโคเท็นมาโฮะใช้เวทย์ผ่านคาถา เกนไดมาโฮะก็ใช้ผ่านโค้ด(Code) นั่นเอง ซึ่งโค้ดที่ว่านี้ก็มีอยู่มากมาย และมีคำอธิบายที่อ่านแล้วค่อนข้างเวียนหัว รอดูในอนิเมเอาเองแล้วกัน (ขี้เกียจแปล)

โคโยมิสาวน้อย ม.ปลายผู้มีส่วนสูงแค่ 146 cm (CV: Nonaka Ai)

แท่น แท๊น~ และแล้วหนึ่งในเรื่องที่รอคอยมาหลายเดือนก็ได้ฤกษ์ฉายเสียที ดูแนวเรื่องมันเหมือนสาวน้อยเวทย์มนตร์ธรรมด๊าธรรมดา แต่มันไม่ธรรมดาเพราะมี Studio Nomad ผู้สร้างเคียวรันเดอะอนิเมชั่น (Kyouran Kazoku Nikki) ที่เจ้าของบล๊อกติดงอมแงมจนเขียนเรื่องย่อไปหมดซีรีย์แต่ไม่มีที่จะลง ต้นฉบับนั้นครั้งแรกที่เห็นว่าเป็นลายเส้นของ Miyashita Miki (ที่จำได้ติดตาเพราะวาดสวยแต่เนื้อเรื่องไม่สนุก) ก็แทบจะเบือนหน้าหนี เพราะใจจริงอยากให้ทำ เคียวรันภาคต่อมากกว่า ทำไมต้องเอาของคนนี้มาทำเนี่ย! ก็ทำได้แต่คิดในแง่ดีว่า มันคงจะสนุกเหมือนกับเรื่องเก่าๆของค่ายนี้และผู้กำกับคนนี้ ถึงได้เลือกมาทำ

พอได้ดูตอนแรก (จริงๆเป็นตอนที่ 0) ก็รู้สึกว่าไม่ผิดหวัง ทั้งในแง่ของคุณภาพและความฮา ตลอด20กว่านาที ที่โคโยมิเรียกได้แต่กาละมัง (ยังกะซัมมอนไนท์4) ความซุ่มซ่ามที่ก้าวไปอีกระดับของความซุ่มซ่ามด้วยการฝึกออกเสียง อะ อิ อุ เอะ โอะ แล้วเผลอกัดลิ้นตัวเอง (กัดได้ไงฟะ) เข้าใจอารมณ์ของครูฝึกจำเป็นแบบยูมิโกะเลยทีเดียว (ฮา) ตอน 0 เนื้อหาอาจยังไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ แต่ก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่น่าติดตามอีกเรื่องหนึ่งของ season นี้เลยทีเดียว ถึงแม้ว่าคุณจะไม่เคยรู้จักงานเก่าๆของคนเขียนหรือ สตูดิโอผู้สร้างสรรค์งานนี้ก็เถอะ