บล๊อคบี้ๆ

      ค่ำคืนหนึ่งบนถนนคนเดินในเมืองใหญ่  ชายหนุ่มท่าทางเหมือนศิลปินเปิดหมวกนั่งอยู่ริมทางเดิน 

      ชายหนุ่มมองดูกีต้าร์ในมือของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนที่จะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

       สิ่งนั้นคือกล่องดนตรี

      กล่องดนตรีที่ทำให้เขารู้ว่าความฝันที่ทิ้งไป มีค่ามากเพียงใด 

      กล่องดนตรีที่บอกให้เขารู้อยู่เสมอว่าวันเวลาในฤดูร้อนนั้นจะไม่มีวันหายไปจากความทรงจำ

      เสียงเล็กๆจากกลไกในกล่องที่เริ่มทำงาน ค่อยๆดังขึ้นพร้อมกับปิ๊กกีต้าร์ในมือขวาที่ยกขึ้นมาพร้อมจะเริ่มบรรเลงบทเพลงแห่งความฝันเหมือนในวันนั้น

                 --------------------------------------------------------------------------------------------

  Kowarekakeno Orgol นั้นเป็นโดจินอนิเมในรูปแบบ OVA ที่สร้างจากผลงานในชื่อเดียวกันของโดจินเซอร์เคิล Electromagnetic Wave  เจ้าของลายเส้น Moetan ที่ทุกคนคุ้นเคยกันดี  แม้จะบอกว่าเป็นโดจินอนิเม แต่งานนั้นไม่ใช่ระดับทำกันสามคนแบบที่คิด  เพราะได้โปรดิวเซอร์เป็นอนิเมเตอร์ที่เคยผ่านงานอนิเมอย่าง Hayate no Gotoku (2007), Moetan และ Nyankoi!  ตามด้วยทีมงานอีกมากมายให้ไปหาชื่อดูในเครดิตเอาเอง

  ต่อไปเป็นส่วนของเนื้อเรื่อง ใครไม่อยากโดนสปอยล์ก็ข้ามไปได้เลยครับ

  เนื้อเรื่องที่ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างคนกับแอนดรอยด์นั้น ไม่ใช่เรื่องใหม่เลย ดังนั้นครั้งแรกที่เจ้าของบล๊อกเห็นก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากมาย แต่เนื่องจากเห็นพวกฝรั่งมันท้ากันว่า you cried, you lose ก็เลยลองของว่าจะเป็นแบบนั้นจริงรึเปล่า  

  เปิดมาต้นเรื่องแทบไม่ต้องเดาก็รู้กันว่าเจ้าตัวละครสาวน้อยเจ้าของเสียงน่ารักๆคนนี้มันไม่รอดแน่ๆ  นี่ก็ตามสูตร อนิเมที่ดีต้องมีคนตาย(สูตรใคร?)  จากนั้นตัวเรื่องก็ตัดต่อไปมาให้เห็นเหตุการณ์ในช่วงสำคัญ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ทั้งสองพบกันกลางสายฝน ไปจนถึงความหลังของตัวเอกที่กั๊กๆไว้ให้ตีความกันเอง   ...แต่พอถึงตอนที่พระเอกซื้อสมุดวาดภาพมาให้ฟลาวเวอร์เท่านั้นแหละ... มันกำลังจะเริ่ม หลังจากนี้ไป ฟลาวเวอร์ที่บอกว่าตัวเองความจำไม่ค่อยดีจะเริ่มบันทึกสิ่งต่างๆในชีวิตประจำวันลงในสมุดเล่มนั้นด้วยภาพวาดสีเทียน ที่ไม่สมกับเป็นตัวแทนของเทคโนโลยียุคใหม่อย่างแอนดรอยด์เอาเสียเลย  ตรงส่วนนี้เรียกคะแนนสงสารได้ไปเต็มๆ ยิ่งตอนที่ฟลาวเวอร์กำลังจะพังลง พระเอกที่เปิดดูสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้วเจอกับสิ่งที่ฟลาวเวอร์เขียนลงไปในแต่ละวันมันยิ่งสะท้อนใจ สำหรับพระเอกที่ใช้ชีวิตไปวันๆ แล้วทำตัวเหมือนทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว  เปล่าประโยชน์จะมารื้อฟื้นหรือแก้ไข  แต่กับฟลาวเวอร์ทุกวันเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวา  ท้ายเรื่องไม่ได้บอกว่าหลังจากนั้นฟลาวเวอร์ไปทำอะไรที่ไหน แต่กล่องดนตรี และภาพทุ่งดอกทานตะวันหลังจากเพลงจบ คงให้คำตอบได้ดี  

  สิ่งเดียวที่จะติสำหรับเรื่องนี้ก็คือ ลายเส้นต้นฉบับของ Pop นั้นน่ารักเกินไปจนอาจทำให้คิดว่านี่เป็นอนิเมเซอร์วิสโลลิค่อนแบบโมเอะทัน (ใครที่เคยดูหรือรู้จักก็ย่อมจะติดภาพงานเก่าๆมา) พอเป็นเรื่องนี้ที่เปลี่ยนแนวไปจากเดิมเยอะเลยรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะเหมาะกันสักเท่าไหร่            

  สำหรับฟลาวเวอร์แอนดรอยด์สาวผู้เป็นตัวเอกของเรื่องนั้น ได้เสียงของ Asano Masumi มาพากย์ให้

>>ผลงานที่ผ่านมา

  (รู้สึกหลังๆ จะได้แต่ตัวประกอบมีบทเด่น เช่นลูกพี่ในเรลกัน กับโปรฟุจิตะในซากิ)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ps. เขาว่ากันว่าอนิเมไหนลงรีวิวบล๊อกนี้ จะเจ๊งละเธอว์ งั้นคราวหน้าเรามารีวิว Durarara ให้เจ๊งตกตาม Sorawoto ไปด้วยดีกว่าเนอะ